• image

Πρόσφατες Συνταγές

Lorem ipsum dolor sit amet, consec tetuer adipiscing. Praesent vestibu lum molestie lacuiirhs. Aenean non ummy hendreriauris. Phaselll lus. porta. Fusce suscipit varius mium sociis totdnatibuset magis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Nulla dui. Fusce feugiatle. suada odio. Morbi nunc odio, gravida at, cursus nec, luctus a, lorem. Lorem ipsum dolor sitat, consec tetuer adipiscing elit. Praesent.

  • ΞΙΝΟΧΟΝΤΡΟΣ

    Η παρασκευή θρεπτικών τροφίμων μακράς κυρίως διάρκειας για τους προγόνους και τους γονείς μας αποτελούσε κοινή πρακτική, απαραίτητη για την επιβίωση της οικογένειας τους. Ο ξινόχοντρος, αποτελεί  ένα από τα δημοφιλέστερα τέτοιου είδους  εδέσματα. Το όνομά του, προκύπτει από τα δύο κύρια και μοναδικά υλικά του. Το  μείγμα ξινισμένου γάλακτος (κατσικίσιου ή πρόβειου) και του χόντρου, δηλαδή αλεσμένου - σπασμένου σιταριού. Ο ξινόχοντρος μπορεί να καταναλωθεί είτε φρέσκος (αμέσως και για λίγες ημέρες μετά την παρασκευή του), είτε αποξηραμένος πολύ καλά καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους.
    Η προετοιμασία ξεκινούσε τον Αύγουστο, όπου η παραγωγή γάλακτος  ήταν άφθονη και οι συνθήκες περιβάλλοντος ιδανικές για να ξινίσει το γάλα, να στεγνώσει και να ξεραθεί ο ξινόχοντρος. Στη συνέχεια φυλασσόταν σε μεταλλικά ή πήλινα δοχεία ή υφασμάτινα βαμβακερά σακούλια. Με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους σε διάφορα φαγητά όπως σούπες τις κρύες ημέρες του χειμώνα, με λαχανικά (όπως μελιτζάνες, φασολάκια), με όσπρια, κρέατα, πουλερικά και χοχλιούς, προσδίδοντας τους ιδιαίτερη γεύση. Το σπασμένο σιτάρι στις μέρες μας υπάρχει έτοιμο στο εμπόριο σε καταστήματα παραδοσιακών προϊόντων. Οι γιαγιάδες μας ωστόσο, άλεθαν το σιτάρι στο χειρόμυλο, μια  ειδική  πέτρινη  κατασκευή που ήταν απαραίτητη σε κάθε σπίτι για το άλεσμα του σιταριού, την παρασκευή ψωμιού και άλλων εδεσμάτων, αποτελούμενα από το σιτάρι.



    Υλικά
    1 κιλό χοντρο-αλεσμένο σιτάρι
    3,5- 4 λίτρα ξινισμένο γάλα πρόβειο ή κατσικίσιο
    2 κουταλάκια γλυκού αλάτι



    Διαδικασία
    Τοποθετείτε το φρέσκο γάλα (κατσικίσιο ή πρόβειο) σε ένα μεγάλο δοχείο το οποίο να σκεπάζει. Προσθέστε αλάτι και διατηρείστε το σε θερμοκρασία δωματίου μέχρι να αρχίσει να ξινίζει (για περίπου 4-5 ημέρες). Ανακατεύετε δυο – τρεις φορές την ημέρα καθώς  μας ενδιαφέρει να ξινίσει το γάλα και να μην χαλάσει. Μόλις ξινίσει το γάλα και διαχωρίζεται από τον ορό του - δηλαδή το στερεό  μέρος είναι στην επιφάνεια ενώ από κάτω βρίσκεται το υγρό μέρος του γάλακτος - ,  το τοποθετείτε σε μια κατσαρόλα. Μόλις αρχίσει ο βρασμός προσθέτετε το αλάτι και το αλεσμένο σιτάρι. Χαμηλώστε τη φωτιά και αρχίστε να ανακατεύετε συνεχώς. Μόλις ψηθεί το σιτάρι και πήξει το μείγμα, αποσύρετε  τον ξινόχοντρο από τη φωτιά.
    Σερβίρετε τον ξινόχοντρο σε μικρά μπολ ή πιατάκια - αν θέλετε να καταναλωθεί φρέσκος -,  αυτούσιος ή με ζάχαρη και κανέλα. Διαφορετικά, τον απλώνετε σε λαμαρίνες ή σε ξύλινη τάβλα χωρισμένο σε μικρά κομμάτια, τετράγωνα ή σε  σχήμα κουταλιού. Έτσι θα μπορέσει να αποξηραθεί στον ήλιο και το δροσερό αεράκι, θα στεγνώσει πολύ καλά για να διατηρηθεί ανέπαφος ολόκληρο το χρόνο. Επίσης, ιδιαίτερη μέριμνα πρέπει να ληφθεί ώστε να διατηρηθεί καθαρός. Τον σκεπάζετε επομένως  με ένα τούλι, ώστε να στεγνώσει καλά γυρίζοντας από όλες τις πλευρές τα κομματάκια. Για να μείνει προστατευμένος από τη νυκτερινή υγρασία πρέπει να τον μαζεύουμε τη νύκτα. Ακόμη, πρέπει να προστατευτεί και από τις γάτες,  καθώς ο ξινόχοντρος αποτελεί ιδιαίτερα ελκυστική τροφή για τα χαριτωμένα αυτά ζώα.
    Η συνταγή είναι από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κεραμουτσίου  

     

     

  • ΤΖΟΥΛΑΜΑΣ ΜΕΣΑΡΑΣ

    Τη δεύτερη εβδομάδα της Αποκριάς ή Κρεατινής, στα χωριά της Μεσαράς  από πολύ παλιά, οι νοικοκυρές είχαν έθιμο στο αποκριάτικο τραπέζι να κάνουν ένα γλυκό φαγητό, τον τζουλαμά.                                                                                                                                                          
    Στο μεσαρίτικο σπίτι οι νοικοκυρές έκαναν τη γέμιση με κάποιες παραλλαγές. Έβαζαν όρνιθα ή χοιρινό ή συκωτάκια πουλιών ή αρνιού ή  ακόμη τα συνδύαζαν. Έβαζαν ακόμα και το κρέας  που τους περίσσευε από την προηγούμενη μέρα.


    Υλικά ζύμης
    1/2 κιλό  αλεύρι
    2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
    1 1/2 φλιτζάνι του τσαγιού νερό  
    λίγο αλάτι    


     

    Υλικά για γέμιση
    1/2 κιλό συκώτι αρνίσιο
    1 φλιτζάνα βούτυρο
    1 φλιτζάνι σουσάμι αλεσμένο
    1 φλιτζάνι φιστίκια αλεσμένα
     λίγη κανέλα
    λίγες σταφίδα
    ζωμός από κοτόπουλο
    1/2 κιλό  ρύζι τύπου καρολίνα



    Διαδικασία  

    Ετοιμάζουμε τη ζύμη, σε λεκάνη βάζουμε  το αλεύρι και προσθέτουμε το ελαιόλαδο, το βούτυρο, το αλάτι και το νερό. Ανακατεύουμε και πλάθουμε όλα τα υλικά, κάνουμε μια ζύμη μαλακή που δεν κολλάει.
    Ασπρίζουμε τα αμύγδαλα.
    Κόβουμε τα συκωτάκια και τα  ζεματίζουμε για 1 λεπτό σε καυτό νερό και τα στραγγίζουμε με το σουρωτήρι. Στην κατσαρόλα ρίχνουμε το βούτυρο και τσιγαρίζουμε τα συκωτάκια. Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι και τα αφήνουμε λίγο να ψηθούν. Έπειτα προσθέτουμε το ζωμό, το ρύζι και βράζουμε για 15 λεπτά. Αφήνουμε το ρύζι να τραβήξει για 10 λεπτά. Στο τέλος προσθέτουμε την κανέλα, τις σταφίδες και τους ξηρούς καρπούς.
    Παίρνουμε ένα μικρό κομμάτι ζύμης (αλευρώνουμε τον πάγκο) και ανοίγουμε ένα  φύλλο κάπως χοντρό με το ξυλίκι. Σε ταψί στρώνουμε το φύλλο, αλείφουμε με το βούτυρο και πασπαλίζουμε με ζάχαρη και κανέλα. Απλώνουμε τη μισή γέμιση, πασπαλίζουμε ξανά  με ζάχαρη και κανέλα. Στη συνέχεια ανοίγουμε ένα δεύτερο φύλλο κάπως λεπτό  και το στρώνουμε πάνω από τη γέμιση. Αλείφουμε με το βούτυρο και πασπαλίζουμε με ζάχαρη και κανέλα. Έπειτα, απλώνουμε τη μισή γέμιση, πασπαλίζουμε ξανά με ζάχαρη και κανέλα. Κάνουμε άλλες 3 φορές τη διαδικασία. Σκεπάζουμε και τελειώνουμε με το τελευταίο φύλλο που είναι κάπως χοντρό, πασπαλίζουμε με κανέλα και ελάχιστη ζάχαρη.
    Ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 45 λεπτά περίπου.

    Η συνταγή είναι από τον Πολιτιστικό Σύλλογο και την Τοπική Κοινότητα Πόμπιας


     

     

  • ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ

     
    Οι κάτοικοι των αγροτικών περιοχών του νησιού μας ξεκινούσαν την ημέρα τους με ένα πολύ πλούσιο πρωινό.  Δούλευαν πολλές ώρες στα χωράφια και το μεσημεριανό τους ήταν  συνήθως λιτό, για πρακτικούς λόγους. Το πρωινό της αγροτικής οικογένειας ήταν  φαγητό που είχε περισσέψει από την προηγούμενη ημέρα, με ένα ποτήρι κρασί, ή  ψωμί με ελιές ή ψωμί με πελτέ ντομάτας, γάλα με γλυκόχοντρο αλλά και τυροκομικά δικά τους, όπως τυροζούλι, στάκα, μυζήθρα και  σύκα ξερά, σταφίδες και καρύδια.
    ΄΄ Από παλιά νοικοκερά τον ήκουσα το λόγο – εγούγια του που σηκωθεί και δε χαυτεί ντελόγο ΄΄.                  


     Ψωμί χωριάτικο στον ξυλόφουρνο με αλεύρι ολικής αλέσεως από Μεσαρίτικο στάρι 

    Υλικά
    40 κιλά αλεύρι ολικής αλέσεως 
     200γρ. προζύμι
    αλάτι
    ένα ποτήρι ελαιόλαδο
    ένα κρασοπότηρο ρακί
    νερό όσο πάρει



    Διαδικασία
    Αποβραδίς ετοιμάζουμε το προζύμι. Στη σκάφη προσθέτουμε το προζύμι, 5-6 κιλά αλεύρι και χλιαρό νερό, ανακατεύουμε μέχρι να γίνει ένας πηχτός χυλός και το αφήνουμε σε ζεστό μέρος να φουσκώσει. Το πρωί προσθέτουμε όλα τα υλικά και ζυμώνουμε μια μαλακή ζύμη. Αφήνουμε λίγο τη ζύμη μας να ξεκουραστεί και κατόπιν πλάθουμε τα ψωμιά μας, τα οποία χαράζουμε και πασπαλίζουμε με σησάμι. Αφήνουμε να ανέβουν σκεπάζοντάς τα ζεστά. Στο μεταξύ, ανάβουμε με ξύλα ελιάς τον ξυλόφουρνο και τον ζεσταίνουμε για 1 ώρα περίπου. Κατόπιν μαζεύονται τα κάρβουνα, πανίζουμε  το φούρνο και τοποθετούνται τα ψωμιά κατάχαμα. Σφραγίζουμε καλά το φούρνο με λάσπη  και σε 1 ώρα περίπου απολαμβάνουμε φρέσκο και μοσχομυριστό ψωμάκι.

    Μυζηθρόπιτες 

    Υλικά ζύμης
    500 γρ. αλεύρι,
    2 κ.σ. ελαιόλαδο
    1κ.γ. αλάτι 
    1 ρακοπότηρο ρακή 
    300ml. περίπου νερό
    μέλι (για το σερβίρισμα)

    Υλικά γέμισης
    1 κιλό νωπή γλυκιά  μυζήθρα

    Διαδικασία
    Σε μπολ ρίχνουμε όλα τα υλικά και ζυμώνουμε μέχρι να κάνουμε τη ζύμη μας όχι πολύ μαλακή. Τη χωρίζουμε περίπου σε 10 μέρη. Ανοίγουμε το καθένα σε μικρή διάμετρο και τοποθετούμε μέσα ένα μπαλάκι που έχουμε κάνει από τη μυζήθρα μας. Μαζεύουμε τη ζύμη σαν πουγκί για να σκεπάσει τη μυζήθρα μας και το ανοίγουμε πιέζοντας το ελαφρά με το χέρι ή με μικρό ξυλίκι, περίπου στο μέγεθος ενός μικρού πιάτου. Στο τηγάνι  ψήνουμε μυζηθρόπιτες με στακοβούτυρο και από τις δύο μεριές, γυρίζοντάς τις προσεχτικά. Τις σερβίρουμε με θυμαρίσιο μέλι.



    Τυροζούλι                                                                                                                                                                   

    Υλικά

    10 λίτρα φρέσκο πρόβειο γάλα
    αλάτι (ανάλογα την προτίμησή μας)
    πυτιά (όσο ένα μικρό ρεβύθι)



    Διαδικασία
    Σε μεγάλο τσουκάλι και σε χαμηλή φωτιά, βράζουμε το γάλα για 10 λεπτά. Λίγο πριν φουσκώσει το γάλα  κατεβάζουμε το τσουκάλι από τη φωτιά, δοκιμάζουμε με το δάχτυλο μας και αν αντέχουμε τη θερμοκρασία, το γάλα είναι έτοιμο για να προσθέσουμε την πυτιά. Περιμένουμε το γάλα να κρυώσει λίγο και προσθέτουμε την πυτιά.
    Μετά από ένα 2ωρο, ξαναζεσταίνουμε το γάλα μας και με τρυπητή κουτάλα μαζεύουμε και μεταφέρουμε τα πηγμένα κομμάτια από το γάλα  στο καλούπι. Το αφήνουμε  να στραγγίσει για ένα 24ωρο.  Ξεκαλουπώνουμε το τυρί,  το  τοποθετούμε  σε μέρος που  αερίζεται για να ξεραθεί και σκεπάζουμε μ' ένα τούλι  για να το προφυλάξουμε από έντομα.
    Παλιά στα χωριά,  οι οικογένειες που τυροκομούσαν είχαν  το  τυροκέλι, έναν ειδικό χώρο (δροσερό)  για να  ωριμάσουν και να συντηρήσουν το τυρί τους. 
    Επίσης, παλαιότερα, έφτιαχναν μόνοι τους πυτιά από  το  στομάχι μικρού ζώο (ρίφι) που βύζαινε ακόμα. Αποξήραιναν το στομάχι του στον ήλιο και το χρησιμοποιούσαν (την πυτιά)  όταν ήθελαν να πήξουν γάλα.



    Λιαστός πελτές ντομάτας

    Η καλοκαιρινή ντομάτα έχει πολλά αρώματα. Τότε είναι και η κατάλληλη εποχή για να φτιάξουμε πελτέ ντομάτας, πράγμα που έκαναν και οι παλιές νοικοκυρές για να έχουν ντομάτα όλο το χρόνο.



    Υλικά

    ώριμες ντομάτες
    αλάτι



    Διαδικασία
    Πλένουμε, ξεφλουδίζουμε και αλέθουμε τις ντομάτες μας, τις βάζουμε σε μαντίλα και την κρεμάμε  για να φύγουν τα  υγρά τους. Την επόμενη μέρα και αφού τις αλατίσουμε καλά, κατά προτίμηση με θαλασσινό αλάτι από τις ακτές της περιοχής μας (Τρυπητή, Τράχουλα, Λούτρα), τις απλώνουμε σε ταψί, τις σκεπάζουμε μ' ένα τούλι  και  τις αφήνουμε στον ήλιο για 2 μέρες. Ανακατεύουμε κάθε μέρα και αλατίζουμε ελεγχόμενα. Ο πελτές θα βγάλει  κι άλλα υγρά και θα συρρικνωθεί αρκετά. Φυλάσσουμε τον πελτέ σε γυάλινα βαζάκια.


     

    Χοντρολιές  στην άλμη  

    Το φθινόπωρο, όταν είναι ακόμα πράσινες οι ελιές, τις μαζεύουμε μεγάλες και καθαρές, τις πλένουμε καλά και με σφυρί ή πέτρα τις τσακίζουμε, προσέχοντας μη σπάσει το κουκούτσι. Βάζουμε τις τσακιστές ελιές (3 κιλά)  σε μπόλικο νερό το οποίο αλλάζουμε συχνά για να ξεπικρίσουν. Περίπου σε 10 ημέρες είναι έτοιμες για να μπουν στην άλμη. Φτιάχνουμε την άλμη σε ένα μπολ. Ανακατεύουμε 1 λίτρο νερό με 100 γρ αλάτι, προσθέτουμε φρέσκο χυμό λεμονιού ή μια κουταλιά ξινό. Βάζουμε τις ελιές στα βάζα και τα γεμίζουμε με την άλμη.  Διατηρούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα.


    Η συνταγή είναι από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Αμπελούζου

     

     

  • ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΦΑΓΗΤΟ “ΣΥΓΛΙΝΟ ΓΙΑΧΝΙ”

    Η κρητική γη προσφέρει απλόχερα πάρα πολλά βρώσιμα χόρτα, που είτε καταναλώνονται ωμά, είτε μαγειρεμένα και αποτελούν, από τα βάθη των αιώνων, βασικό συστατικό της παραδοσιακής κρητικής διατροφής. Το μάζεμα των χόρτων ήταν κατά κύριο λόγο γυναικεία υπόθεση στην κρητική ύπαιθρο. Συνήθως έβγαιναν στην εξοχή ολιγομελείς παρέες με τα καλάθια και τα τσαπράζια τους. Η εξόρμηση ήταν ευχάριστη και δημιουργούσε τη διάθεση για αθιβολές, τραγούδια, αστεία και πειράγματα: "μάραθο το μάραθο, γεμίζει η γριά τον κάλαθο" κ.ά.
    Επιστρέφοντας οι γυναίκες, στην καθιερωμένη βεγγέρα, καθάριζαν και έπλεναν καλά τα χόρτα στην πετρολεκανίδα και τα άφηναν να στεγνώσουν για να τα κόψουν αργότερα στο κατάλληλο μέγεθος, για το φαγητό που θα ετοίμαζαν (βραστά, σφουγγάτο, γιαχνί, σαλάτα, πίτες ...). Για κάθε φαγητό επέλεγαν τα κατάλληλα χόρτα τα οποία χώριζαν σε κατηγορίες, ανάλογα με το χρόνο που απαιτεί το καθένα για να ψηθεί. Η αναλογία του κάθε είδους στο μείγμα είναι σημαντική, διότι ορισμένα χόρτα σε μεγάλη ποσότητα μπορεί να είναι βλαπτικά ενώ άλλα μπορεί να επισκιάσουν τα λεπτά αρώματα των υπολοίπων. Οι παλιοί γνώριζαν καλά τις ευεργετικές ιδιότητες του κάθε χόρτου και ανάλογα με την περίπτωση αξιοποιούσαν και τον ζωμό τους.

    Βασικά υλικά
    Χόρτα
    Σε αυτό το φαγητό όσο περισσότερα είδη χόρτων χρησιμοποιήσουμε, τόσο καλύτερη θα είναι η γεύση του. Εμείς θα χρησιμοποιήσουμε 14 διαφορετικά είδη άγριων χόρτων που μαζέψαμε στην περιοχή, η οποία έχει ταυτιστεί με το διοικητικό κέντρο της “Αρκαδίας Χώρας” των Ελληνορωμαϊκών χρόνων, πλησίον του σημερινού οικισμού Ινίου. Είδη χόρτων: γαλατσίδες, γλυκοσυρίδες, μάραθα, παπούλια, αγριοσέληνα, αχατζίοι, αγριόπρασα, σταφυλίνακας, λάπαθα, πόδια της όρνιθας, καυκαλήθρες, άγρια σπανάκια, κουτσουνάδες και σκούλοι.

    Άγρια χόρτα για το ''Σύγλινο γιαχνί''
     
     Γαλατσίδες – Πετράς
     Γλυκοσυρίδες – Πετράς
     Μάραθα – Πετράς
     Παπούλια - Πετράς
     Αγριοσέληνα - Λενικά
     Αχατζίκοι - Λενικά
     Αγριόπρασα - Λενικά
     Σταφυλίνακας - Λενικά
     Λάπαθα - Ρυάκια
     Πόδια της όρνιθας – Ρυάκια
     Καυκαλήθρες - Κερά
     Άγριο σπανάκι – Καβούσες
     Κουτσουνάδες - Καβούσες
     Σκούλος – Μύλος της Πόλης


    Σύγλινο

    Σύμφωνα με το έθιμο, την περίοδο των Χριστουγέννων κάθε νοικοκύρης στην ενδοχώρα της Κρήτης έσφαζε ένα οικόσιτο χοίρο για να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειάς του κατά την περίοδο των εορτών. Το κρέας που περίσσευε, έπρεπε αφού δεν υπήρχαν ψυγεία, να συντηρηθεί με φυσικό τρόπο. Ένας συνηθισμένος τρόπος ήταν η παρασκευή σύγλινων: Διάλεγαν κομμάτια κρέας -συνήθως από πανσέτα- ,τα οποία περιέχουν περισσότερο λίπος, τα τσιγάριζαν  σε γανωμένο τσουκάλι με λίγο λάδι σε σιγανή φωτιά, χωρίς νερό, μέχρι να λιώσει το λίπος. Λίγο πριν ολοκληρωθεί το ψήσιμο, πρόσθεταν ανά κιλό κρέατος μια κουταλιά της σούπας αλάτι και μισή κουταλιά του καφέ πιπέρι και κύμινο. Αφού το κρέας ψηνόταν καλά, το τοποθετούσαν σε πήλινα κουρούπια και πρόσθεταν το λάδι από το λιωμένο λίπος, το οποίο σκέπαζε το κρέας και στην συνέχεια έπηζε. Με αυτόν τον τρόπο το κρέας συντηρούνταν με ασφάλεια όλο το χειμώνα.
     
     Η συνταγή είναι από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ινίου – Μοναστηρακίου, «Ίνατος»
     

     

  • ΚΑΛΥΒΙΑΝΟ ΣΤΙΦΑΔΟ

    “...νεβάσταξέ μου μωρέ Γιωργιό για δε γροικώ τα χέρια μου απ' την κούραση μπλιο και καλά μας είναι εδά να γιαγείρουμε στο χωριό...”
    Κι ήντα πως ήτονε μόφωτα, κι ήντα πως η ογρασά είχε μουσκέψει τα λιγοστά ρουχαλάκια ντου ολημερίς στο ψιλόβροχο, το Γιωργιό δεν επαραπονούντανε το παιδί μου ποτέ ντου!!!
    “Εσύ ήμοιασες του παππού σου...ετσά ήτονε και κείνος...δουλευταράς, μερακλής και περιβολάρης, κι ότι είχενε στο κηπούλι του ήτονε και όλου του χωριού, ανοιχτοχέρης και καλόκαρδος...”
    Εμίλιε ντου η γιαγιά ίσαμε που ξεπροβάλανε στο χωριό...μα το Γιωργιό είχε το νου ντου αλλού...Μισό φελί παξιμάδι και 5-6 ελιές ήτονε οι μπουκιές του απ'το πρωί!
    “Την ευκή μου να χεις παιδί μου!!!”
    “Γιαγιά εγώ πεινώ...ήντα να μου κάμει η ευκή σου?!”
    Κι ανοίγει το σακούλι ντου το Γιωργιό και πετά τσι αμανίτους και δυο κεφαλάκια αγκινάρες πάνω στο τραπέζι. Πάντοτε τσι βρισκε στου Σμαϊλη το Παπούρι.
    “Επρόκαμες και μάζωξες και το μεζέ του λόγου σου?!...χαρώ σαι γιέ μου!!!”
    “Σάξε μου τσι γιαγιά ετσά που κατέχεις!!!”
    Κι ήπεσε στη ποδιά τση και τση φίλια τα χέρια...
    “Σύρε δά και φέρε μου τη πλεχτή τα κρομμύδια απ΄ την αποθήκη και ξα μου μένα...”
    Κι εντάκαρε η Γιώργαινα να συμπιάνει την παρασιά να στέσει το τσικάλι...μ' όλη τση τη πιτιδιοσύνη για το εγγόνι τση...

    Έτσι ήταν τα χρόνια τα παλιά οι μαγειρικές των γυναικών...βγαλμένες απ' τη φύση της Κρητικής Γης και της καθημερινής βιοπάλης, προσαρμοσμένες στα δεδομένα της εκάστοτε εποχής...
    Με αγνά υλικά, παρθένα στη φύση και από ανθρώπους που την σεβόταν...ήξεραν που θα βρουν το καθετί...ήτανε όλα απλόχερα στη φύση.
    Αξία Ανεκτίμητη. Δίχως πρόσθετα επεξεργασμένα καρυκεύματα, μονάχα με τα πλούσια αρώματα των βοτάνων του τόπου μας.


    Υλικά

    1 κιλό αμανίτους
    2 κιλά αγκινάρες
    3 κιλά κρεμμύδια ξερά
    2 φλιτζάνια ελαιόλαδο
    1 κιλό κρασί λευκό
    4-5 φύλλα δάφνης
    1 ξυλάκι κανέλας
    αλάτι
    πιπέρι
    2 κουταλιές σούπας αλεύρι


    Διαδικασία

    Καθαρίζουμε τα κρεμμύδια και τα κόβουμε σε λεπτές φέτες σε μια μεγάλη λεκάνη. Καθαρίζουμε τους αμανίτους και τους κόβουμε σε μεγάλα κομμάτια. Στο τέλος, καθαρίζουμε τις αγκινάρες και τις κόβουμε στα δύο, σε μια λεκάνη με νερό και μπόλικο χυμό λεμονιού (για να μη μαυρίσουν).
    Τσιγαρίζουμε τους αμανίτους σε μια μεγάλη κατσαρόλα με το λάδι μέχρι να φύγουν τα υγρά τους και τους σβήνουμε με το λευκό κρασί. Προσθέτουμε τα κρεμμύδια να μαραθούν ελαφριά σβήνοντας σταδιακά με το λευκό κρασί.
    Τέλος, βάζουμε και τις αγκινάρες, τα φύλλα δάφνης, το ξυλάκι την κανέλα, το αλατοπίπερο και το υπόλοιπο κρασί μέχρι να ψηθεί το φαγητό (περίπου 40 λεπτά). Αν θέλει επιπλέον νερό στο τέλος, βάζουμε ένα ποτήρι για να κάνουμε το χυλό ντερμπιέ, να δέσει η σάλτσα).
    Σε μια λεκάνη βγάζουμε όλη σχεδόν τη σάλτσα από το φαγητό μας και προσθέτουμε 2 κουταλιές αλεύρι, το ανακατεύουμε μέχρι να γίνει ένας αραιός χυλός και το αδειάζουμε ξανά στην κατσαρόλα ανακατεύοντάς το ελαφριά. Και είναι έτοιμο για σερβίρισμα!

    Η συνταγή είναι από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Καλυβίων

  • ΦΥΛΛΑ ΑΓΚΙΝΑΡΑΣ ΜΕ ΚΟΥΝΕΛΙ ΑΛΕΥΡΟΛΕΜΟΝΟ

    Πολλά χρόνια πριν, οι άνθρωποι στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν, προσπαθούσαν να βρουν τρόπους για να εκμεταλλευτούν σωστά τα αγνά υλικά που έπαιρναν από τη γη. Κι επειδή τότε δεν υπήρχε άφθονο κρέας,  μαγείρευαν τα φύλλα αγκινάρας με πατάτες αλευρολέμονο σαν καθημερινό φαγητό. Στην πορεία προστέθηκε το κρέας, όπως κουνέλι ή αρνάκι, μαγειρεύοντάς το με αλευρολέμονο ή αυγολέμονο κι έτσι πήρε μια πιο επίσημη θέση στο Κυριακάτικο τραπέζι.
    Τα φύλλα αγκινάρας τα κόβουμε περίπου από το Δεκέμβριο μήνα κι έπειτα, ανάλογα τις βροχές που έχει κάνει και πριν βγει η κεφαλή της αγκινάρας. Κόβουμε τις αγκαθούλες από τα φύλλα και με το μαχαιράκι βγάζουμε μια λεπτή μεμβράνη πάνω από τα φύλλα.



    Υλικά

    φύλλα αγκινάρας
    1 κουνέλι
    1 μεγάλο κρεμμύδι
    1 ποτήρι λάδι
     χυμό ενός λεμονιού
    1 ματσάκι άνηθο
    1 ματσάκι μάραθο
    1 ματσάκι άγριο πράσο
    αλάτι
    πιπέρι
    λίγο λεμόνι (για το αλευρολέμονο)
    αλεύρι (για το αλευρολέμονο)



    Διαδικασία

    Κόβουμε το κουνέλι σε κομμάτια και το πλένουμε καλά, το αφήνουμε να στραγγίξει σε ένα σουρωτήρι. Σε ένα τσουκάλι βάζουμε ένα ποτήρι λάδι, ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι και το ρίχνουμε μέσα ώστε να τσιγαριστεί λίγο. Έπειτα, βάζουμε το κουνέλι και το αφήνουμε να ψηθεί  για 10 λεπτά περίπου, ανακατεύουμε και το σβήνουμε με το χυμό ενός λεμονιού. Προσθέτουμε τα φύλλα αγκινάρας με όλα τα χορταρικά μαζί και τα αφήνουμε να ψηθούν.  Σε ένα μπολ, χτυπάμε το λεμόνι με το αλεύρι και στη συνέχεια με μια κουτάλα προσθέτουμε από το τσουκάλι μας  ζωμό από το  φαγητό, το χτυπάμε για λίγα δευτερόλεπτα  σε ένα πιάτο με πιρούνι κι έπειτα το περιχύνουμε στο τσουκάλι μας. Ανακινούμε προσεκτικά και σβήνουμε το μάτι της κουζίνας.

    Η συνταγή είναι από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μαράθου.

Δείτε όλες τις συνταγές

Events calendar

ΜΠΙΖΑ ΜΕ ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ ΚΑΙ ΑΠΑΚΙ


Υλικά

2 κούπες μπίζα
1 κούπα ελαιόλαδο
1 μεγάλο κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
2-3 ώριμες ντομάτες
1 κουταλιά σούπας πελτέ ντομάτας
λίγα φύλλα φρέσκο ή ξερό φασκόμηλο
αλάτι- πιπέρι
1 κουταλιά γλυκού σόδα (στο μούλιασμα)
απάκι